Co zrobić, jeżeli najemca nie płaci czynszu?

Opóźnienie najemcy z zapłatą czynszu otwiera wynajmującemu drogę do wypowiedzenia umowy najmu. Jednakże zakończenie stosunku najmu nie rozwiąże problemu zaległego czynszu. W celu jego uzyskania właściciel lokalu będzie musiał skierować sprawę do sądu. Ponadto wynajmującym przysługuje bardzo użyteczny środek dyscyplinujący niesumiennych najemców i zabezpieczający przed niewypłacalnością lub niemożnością odnalezienia majątku takiego najemcy. Mianowicie, prawo zastawu na rzeczach wniesionych przez najemcę do lokalu pozwala wynajmującemu zatrzymać je w lokalu do momentu uregulowania należności.


Wypowiedzenie umowy najmu

Opóźnienie się lokatora z zapłatą czynszu może stanowić podstawę do wypowiedzenia umowy najmu, co jest głównym środkiem dyscyplinującym najemców, jaki przysługuje  właścicielowi lokalu. Wraz z końcem okresu wypowiedzenia lokator jest zobowiązany do opuszczenia lokalu, albowiem nie ma prawnej podstawy do jego dalszego zajmowania.

Powstanie uprawnienia do wypowiedzenia umowy najmu jest uzależnione od łącznego spełnienia następujących warunków:

1) najemca zwleka z zapłatą czynszu lub innych opłat za używanie lokalu za trzy pełne okresy płatności, tj. np. nie dotrzymał terminu zapłaty za trzy kolejne miesiące w przypadku, gdy czynsz według umowy jest płatny miesięcznie;

2) właściciel wezwał najemcę na piśmie do zapłaty zaległych i bieżących należności, uprzedzając go o zamiarze wypowiedzenia umowy najmu w razie gdy nie zastosuje się do wezwania;

3) właściciel wyznaczył w wezwaniu dodatkowy miesięczny termin zapłaty zaległych i bieżących należności;

4) najemca nie uregulował zaległych i bieżących należności w dodatkowym miesięcznym terminie.

Termin miesięczny ma być terminem dodatkowym, co oznacza, że od upłynięcia terminu zapłaty za trzeci okres płatności lokator musi mieć co najmniej miesiąc czasu na uregulowanie wszystkich zaległości. Dla przykładu: jeżeli lokator zalega z czynszem za listopad i grudzień, a 10–ego stycznia minął termin zapłaty za styczeń i 11–ego stycznia właściciel wręczył lokatorowi wezwanie do zapłaty, to lokator ma czas do 11–ego lutego na zapłatę należności.

Jeżeli w tym terminie dodatkowym powstaną kolejne należności, to najemca musi je zapłacić razem z uprzednimi zaległościami. Dla przykładu: jeżeli właściciel wezwał najemcę do zapłaty za listopad, grudzień i styczeń w terminie do 11–ego lutego, a 10–ego lutego mija termin zapłaty czynszu za luty, to najemca musi zapłacić również czynsz za ten ostatni miesiąc, aby zapobiec wypowiedzeniu umowy najmu.

Jeżeli najemca zwleka z zapłatą czynszu za mniej niż trzy pełne okresy płatności lub właściciel nie wystosował pisemnego wezwania zgodnie z powyższymi zasadami, to uprawnienie do wypowiedzenia umowy najmu nie powstaje. Wypowiedzenie umowy bez uprzedniego wezwania lub bez zachowania powyższych terminów jest nieważne – w razie ewentualnego procesu sądowego wypowiedzenie nie zostanie uwzględnione przez sąd.

Wypowiedzenie umowy najmu musi zostać dokonane na piśmie pod rygorem nieważności. Jeżeli wynajmujący nie zachowa formy pisemnej, tj. np. o wypowiedzeniu powiadomi lokatora wyłącznie ustnie, to wypowiedzenie będzie nieważne i nie zostanie uwzględnione przez sąd. Powinna być także podana w nim przyczyna wypowiedzenia, jednakże ustawodawca nie przewidział tu rygoru nieważności.

W wypowiedzeniu należy wskazać okres wypowiedzenia, który musi wynosić co najmniej miesiąc. Ostatni dzień terminu wypowiedzenia musi przypadać na koniec miesiąca kalendarzowego. Dla przykładu: jeżeli dodatkowy miesięczny termin na uregulowanie zaległości upłynął 11–ego lutego, to 12–ego lutego właściciel może wypowiedzieć umowę najmu z okresem wypowiedzenia co najmniej do dnia 31–ego marca. Oznacza to, że do końca miesiąca kalendarzowego stosunek najmu będzie nadal trwać i najemca będzie miał prawo zajmować lokal.

 

Dochodzenie zaległego czynszu

Jeżeli najemca nie ureguluje należności pomimo wystosowania wezwania do zapłaty, konieczne będzie skierowanie sprawy do sądu.

W celu wszczęcia postępowania właściciel lokalu powinien sporządzić pozew o zapłatę i wnieść go do właściwego sądu rejonowego. Sądem właściwym do rozpatrzenia takiego sporu będę sąd w którego okręgu pozwany ma miejsce zamieszkania lub, w którego okręgu jest położony wynajmowany lokal. Wybór właściwego sądu należy do właściciela.

Jeżeli nic innego nie wynika z umowy najmu lokalu, to wszystkie osoby, które ją zawarły, odpowiadają solidarnie za powstałe zaległości. Oznacza to, że właściciel lokalu może wnieść pozew o zapłatę, przeciwko wszystkim sygnatariuszom umowy lub tylko przeciwko niektórym z nich, według własnego wyboru.

Właściciel może także pozwać inne pełnoletnie osoby, które stale zamieszkiwały wraz z najemcą w wynajmowanym lokalu. Osoby te odpowiadają solidarnie z najemcą jedynie za zaległości powstałe w okresie ich stałego zamieszkiwania.

Pozew powinien być sporządzony na urzędowym formularzu, dostępnym np. na stronie internetowej właściwego sądu. W formularzu należy oznaczyć przede wszystkim sąd, do którego jest kierowany, imiona i nazwiska oraz adresy zamieszkania stron. W formularzu należy dokładnie opisać sprawę, uzasadnić swoje żądanie oraz podać dowody na poparcie przytoczonych okoliczności, w razie potrzeby załączając odpowiednie dokumenty.

W pozwie należy ponadto podać wartość przedmiotu sporu, tj. sumę zaległości, której zapłaty domaga się właściciel. Od wysokości tej kwoty zależy wysokość opłaty od pozwu. Jeżeli suma dochodzonych zaległości nie przekracza 2.000 zł, to opłata wynosi 30 zł. Jeżeli suma ta mieści się w przedziale od 2.000 zł do 5.000 zł, to opłata wynosi 100 zł, dla przedziału od 5.000 zł do 7.500 zł – 250 zł. Jeżeli natomiast dochodzona kwota przekracza 7.500 zł, to należna opłata wynosi 300 zł. Opłatę należy uiścić przy wnoszeniu pisma do sądu, a można tego dokonać przy pomocy znaków opłaty sądowej, nabywanych w kasie sądu.

Do tak wypełnionego formularza właściciel powinien dołączyć jego odpis oraz odpisy wszystkich załączników, celem doręczenia ich lokatorowi. Jeżeli właściciel pozywa kilku lokatorów jednocześnie, to każdemu z nich należy przesłać osobny odpis.


Prawo zastawu na rzeczach wniesionych do lokalu

W razie wystąpienia zaległości w zapłacie czynszu oraz świadczeń dodatkowych, wynajmującemu przysługuje zastaw na rzeczach wniesionych do lokalu przez lokatora lub przez osoby należące do jego rodziny zamieszkujące razem z nim.

Uprawnienie to pozwala zabezpieczyć prawa właściciela lokalu na wypadek, gdyby, po uzyskaniu satysfakcjonującego wyroku sądu, okazało się, że lokator jest niewypłacalny i nie ma możliwości uregulowania należności lub tez nie udało się odnaleźć jego majątku. W takim przypadku wynajmujący będzie mógł uzyskać dochodzoną kwotę w drodze sprzedaży zastawionych przedmiotów w trybie egzekucji sadowej.

Zastaw obejmuje wszystkie rzeczy wniesione do lokalu przez lokatora i członków jego rodziny. Istnieją jednak wyjątki od tej zasady – zastaw nie obejmuje przede wszystkim:

1) przedmiotów urządzenia domowego niezbędnych dla lokatora i jego rodziny,

2) zapasów żywności,

3) przedmiotów niezbędnych do osobistej pracy majątkowej,

4) przedmiotów niezbędnych do nauki,

5) przedmiotów niezbędnych do wykonywania praktyk religijnych,

6) przedmiotów codziennego użytku, które mogą być sprzedane tylko znacznie poniżej ich wartości a dla lokatora mają znaczną wartość użytkową.

Przysługujące wynajmującemu prawo zastawu wygasa, jeżeli lokator usunie z lokalu rzeczy obciążone zastawem. Właściciel może się sprzeciwić usunięciu rzeczy z lokalu i zatrzymać je w nim do momentu, aż zaległy czynsz nie zostanie zapłacony. Fizyczne zatrzymanie w lokalu zastawionych rzeczy będących własnością lokatora, wbrew jego woli, może więc zostać dokonane w majestacie prawa.

Zastaw na rzeczach lokatora wniesionych do lokalu, poza zabezpieczaniem należności właściciela, może być zatem doskonałym środkiem skłaniającym do zapłaty należności najemcę, którego rzeczy zostały zatrzymane.

Tryb postępowania zmierzającego do wypowiedzenia umowy najmu jest uregulowany w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Tekst jednolity ustawy dostępny w Dzienniku ustaw z 2005 r., numer 31, pozycja 266). Z kolei prawo zastawu na rzeczach wniesionych przez najemcę do lokalu powstaje z mocy przepisów Kodeksu cywilnego (Tekst jednolity ustawy dostępny w Dzienniku ustaw z 1964 r., numer 16, pozycja 93). Przepisy tych ustaw stosuje się niezależnie od postanowień umowy najmu i nie mogą być one wyłączone ani ograniczone przez wolę stron tej umowy.

Źródło: Otodom

Podział dużej działki na mniejsze grunty może być bardzo opłacalny. Sprzedaż kilku mniejszych działek pod zabudowę jest zwykle łatwiejsza i bardziej dochodowa. Jak jednak podzielić działkę w praktyce? Opisujemy kolejne etapy podziału nieruchomości.

I ETAP – wstępny plan podziału nieruchomości

Przed złożeniem w urzędzie gminy wniosku o podział nieruchomości trzeba sporządzić wstępny plan podziału na mapie zasadniczej lub kopii mapy katastralnej uzupełnionej o niezbędne elementy zagospodarowania terenu.

Mapę można uzyskać w starostwie powiatowym, w ośrodku dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Wstępny plan można sporządzić samodzielnie. Nie jest to jednak proste zadanie (trzeba na przykład wytyczyć drogi dojazdowe do nieruchomości), zalecane jest więc powierzenie tego zadania geodecie.

Średni koszt opracowania takiego planu przez profesjonalistę to 300-400 zł.

Ten wstępny plan podziału działki powinien wskazywać:

  • granice nieruchomości podlegającej podziałowi;
  • jej oznaczenie według danych z ewidencji i księgi wieczystej;
  • powierzchnię dzielonej nieruchomości;
  • granice projektowanych do wydzielenia działek gruntu naniesione w kolorze czerwonym;
  • propozycję zapewnienia nowym działkom dostępu do drogi publicznej – w formie graficznej w kolorze czerwonym lub w formie opisowej.

II ETAP – wniosek o zaopiniowanie planu podziału działki

Wniosek należy złożyć w urzędzie gminy, w wydziale geodezji i kartografii. Do wniosku dołącza się:

  • dokumenty potwierdzające tytuł własności (odpis z księgi wieczystej, akt notarialny nabycia nieruchomości, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku);
  • aktualny wypis z ewidencji gruntów i budynków;
  • kopię decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (jeśli została wydana, a gmina nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego);
  • trzy egzemplarze projektu.

Przed zatwierdzeniem podziału działki wójt, burmistrz lub prezydent miasta musi zbadać jego cel (zwykle jest to uzyskanie korzystniejszych warunków przestrzenno-użytkowych) oraz zamierzony sposób wykorzystania nowo powstałych nieruchomości.

Opinię w sprawie proponowanego podziału nieruchomości wyraża w formie postanowienia, na które przysługuje w ciągu siedmiu dni od daty doręczenia zażalenie do samorządowego kolegium odwoławczego. Zażalenie składa się za pośrednictwem organu, który wydał postanowienie.

Rozstrzygnięcie samorządowego kolegium odwoławczego może być zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a w dalszej kolejności do NSA.

III ETAP – projekt podziału nieruchomości

Pozytywna opinia na temat wstępnego planu podziału nieruchomości daje podstawę do sporządzenia właściwego projektu podziału nieruchomości, który tym razem musi wykonać geodeta z uprawnieniami (do dokonywania rozgraniczeń i podziałów nieruchomości oraz sporządzania dokumentacji do celów prawnych).

Do jego obowiązków na tym etapie należy między innymi wytyczenie granic, określenie punktów granicznych, oznaczenie podziału na odpowiedniej mapie. Opracowane dokumenty geodeta składa do właściwego dla danego obszaru ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Musi uzyskać klauzule o zgodności ze sztuką opracowywania takiej dokumentacji i przyjęciu do zasobu. Dopiero bowiem dokumenty przyjęte do zasobu mogą stanowić podstawę do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału.

Cena za czynności geodezyjne nie jest ustalona odgórnie, warto więc zadać sobie trud poszukania geodety, który swoje usługi wycenia rozsądnie. Przeciętny koszt zlecenia tego typu usługi to 2000 zł za podział nieruchomości na dwie działki.

IV ETAP – wniosek o podział nieruchomości

Wniosek o podział nieruchomości składa się ponownie do wójta, burmistrza albo prezydenta miasta. Dołącza się do niego:

  • dokumenty stwierdzające tytuł prawny do nieruchomości;
  • wypis i wyrys z katastru nieruchomości;
  • obowiązującą w dniu złożenia wniosku decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli była wydana przed dniem złożenia wniosku o podział;
  • wstępny projekt podziału (z wyjątkiem sytuacji, gdy podział ma być dokonany niezależnie od planu miejscowego);
  • dokumentację geodezyjną, na którą składa się:
    – protokół z przyjęcia granic nieruchomości podpisany przez właściciela (użytkownika wieczystego) wnioskującego o podział oraz przez właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości sąsiednich,
    – mapa z projektem podziału,
    – wykaz zmian gruntowych,
    – wykaz synchronizacyjny, jeżeli oznaczenie działek gruntu w katastrze nieruchomości jest inne niż w księdze wieczystej;
  • pozwolenie na podział wydane przez wojewódzkiego konserwatora zabytków – gdy nieruchomość jest wpisana do rejestru zabytków.

Jeżeli osoba ubiegająca się o podział nie złoży któregokolwiek z wymaganych załączników, urząd wezwie ją do uzupełnienia wniosku w ciągu siedmiu dni od doręczenia wezwania.

Jeśli wniosek zostanie uzupełniony w wyznaczonym terminie, będzie uznany za kompletny w chwili złożenia. Ma to istotne znaczenie dla liczenia ustawowego terminu do wydania decyzji zatwierdzającej podział (nie powinien być dłuższy niż dwa miesiące).

W przeciwnym razie organ pozostawi wniosek bez rozpatrzenia, o czym poinformuje wnioskodawcę. Gdy wnioskodawca uzna, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania było nieuzasadnione, może złożyć skargę na bezczynność organu do samorządowego kolegium odwoławczego.

V ETAP – ostateczna decyzja zatwierdzająca podział

Postępowanie w sprawie podziału nieruchomości kończy się z chwilą, gdy decyzja zatwierdzająca podział staje się ostateczna (minie termin odwołania się od niej). W sferze prawnej pojawiają się wówczas wyodrębnione ewidencyjnie działki gruntu, dla których mogą być założone odrębne księgi wieczyste i które mogą być zbyte na odrębną własność. Gdyby grunt nie został podzielony geodezyjnie, można by sprzedać tylko udział w prawie własności czy użytkowania wieczystego.

VI ETAP – wpisy w księdze wieczystej, katastrze nieruchomości

Ostateczna decyzja zatwierdzająca podział nieruchmości na mniejsze działki (lub inna decyzja o równoważnym skutku czy też orzeczenie sądu) stanowi podstawę do dokonania stosownych wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości oraz naniesienia zmian na gruncie.

Zmiana w katastrze nieruchomości dokonywana jest z urzędu (bez wniosku właściciela). Organ, który wydał decyzję, zobowiązany jest przesłać jej odpis do starosty prowadzącego ewidencję gruntów w terminie 30 dni od daty uzyskania przez decyzję waloru ostateczności. Starosta wprowadza do ewidencji zmiany wynikające z decyzji oraz dołączonych do niej dokumentów.

Oznaczenie nieruchomości w księdze wieczystej dokonywane jest na wniosek właściciela (użytkownika wieczystego) podzielonego gruntu. Musi on wystąpić o założenie nowych ksiąg dla wydzielonych działek (opłata 60 zł za każdą) i wpisanie prawa własności lub użytkowania wieczystego (200 zł). Do wniosku dołącza się decyzję o zatwierdzeniu podziału nieruchomości wraz z dokumentacją geodezyjną.

Na wniosek właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości uprawniony geodeta wyznacza i utrwala znakami granicznymi na gruncie nowe punkty graniczne, a następnie sporządza stosowny protokół. Dokumenty geodezyjne opracowane w toku tych czynności podlegają włączeniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Podstawa prawna:

  • ustawa z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. DzU nr 102 z 2010 r., poz. 651 z późn. zm.)
  • rozporządzenie Rady Ministrów z 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (DzU nr 268, poz. 2663)

Kwestię przekształcenia ziemi rolnej na budowlaną rozpatrzymy na podstawie działki, której powierzchnia nie przekracza powierzchni 1 ha. Zgodnie z ustawą o kształtowaniu ustroju rolnego tylko działki do takiej powierzchni można zakupić swobodnie i nie trzeba na nich prowadzić działalności rolniczej prze kolejne 5 lat.

Przekształcenie działki rolnej na budowlaną na wsi lub w mieście
Zakup działki rolnej z zamiarem postawienia na niej nieruchomości jest atrakcyjny pod względem finansowym – działki rolnicze są dużo tańsze niż budowlane. Jednak należy pamiętać, że procedura przekształcenia będzie wiązać się z przymusem przejścia przez odpowiednie procedury a także poniesienia kosztów. Odrolnienie działki rolnej przeznaczonej na działalność rolniczą można podzielić na dwa etapy. W pierwszym z nich należy starać się o zmianę MPZP czyli miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Drugi etap będzie polegał na wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej.

Pierwszym krokiem będzie zorientowanie się czy teren, na którym znajduje się rzeczona nieruchomość jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Takiej informacji poszukujemy w urzędach miasta lub gminy. Jeżeli działka objęta jest MPZP wówczas należy wystąpić o jego zmianę. W tym wypadku należy na pewno uzbroić się w cierpliwość, ponieważ rozpatrzenie wniosku nie jest określony żadnym terminem. Liczymy jednak na to, ze dany urząd i odpowiedni wójt, burmistrz lub prezydent nie pozwolą nam na zbyt długie oczekiwanie. W związku z tym w danym urzędzie składamy wniosek o zmianę MPZP. Jego forma nie jest określona przepisami, ale na pewno musi zawierać imię i nazwisko wnioskodawcy, wszelkie informacje na temat nieruchomości oraz uzasadnienie. W przypadku uzasadnienia chęci przekształcenia ziemi rolnej na budowlaną w mieście warto powołać się na fakt, że w związku z miejskim charakterem okolicy nie może ona być przeznaczona na produkcję rolną. Zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych warto powołać się na wartość produkcyjną danego gruntu. Zgodnie z przepisami “Na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku – inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej”. Jeżeli nasz grunt jest sklasyfikowany poniżej III klasy wówczas gmina może sama podjąć decyzję od odrolnieniu. W przypadku gruntów sklasyfikowanych w kategoriach I – III gmina musi wystąpić z wnioskiem do ministerstwa rolnictwa.

Wszelkie wymagania dotyczące przekształcenia ziemi rolnej na budowlaną poprzez zmianę MPZP określają urzędy właściwe dla położenia nieruchomości. Często udostępniają one wzory formularzy, które mogą być pomocne w złożeniu wniosku. Złożyłeś wniosek? Teraz wystarczy czekać. Wnioskodawca nie ma żadnego wpływu na tempo jego rozpatrywania. Cały proces może trwać nawet kilka lat.

Jak przekształcić działkę rolną na budowlaną w 2019 i 2020 roku – decyzja o warunkach zabudowy

Na obszarach gdzie nie obowiązuje MPZP wystarczającym jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy – WZ-tkę. Działka musi jednak spełniać parametry określone w Art. 61 Ustawy o planowaniu i zagospodarowywaniu przestrzennym:

„- co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

– teren ma dostęp do drogi publicznej;

– istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

– teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

– decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.”

Wyłączenie gruntu z produkcji rolnej

Jeżeli udało się nam zmienić miejscowy plan zagospodarowania lub otrzymaliśmy warunki zabudowy to kolejnym etapem przekształcenia ziemi rolnej na budowlaną będzie wyłączenie gruntu z produkcji rolnej. Wymaga to uzyskania decyzji zezwalającej na zaniechanie dotychczasowej produkcji rolnej lub leśnej i rozpoczęcie innego użytkowania tego gruntu. W zależności od jakości odralnianego gruntu musimy uzyskać zgodę administracyjną, czyli zezwolenie lub decyzję o charakterze deklaratoryjnym, czyli taką, która nie będzie odmowna. Pod decyzję administracyjną podlegają grunty:

– grunty o glebach pochodzenia mineralnego i organicznego klas I, II, III, IIIa, IIIb;

– użytki w klasach IV, IVa, IVb, V i VI  z gleb pochodzenia organicznego;

– grunty, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2–10 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (np. – pod drogami dojazdowymi do gruntów rolnych);

– gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne.

Użytki rolne sklasyfikowane jako IV, IVa, IVb, V i VI, wytworzone z gleb pochodzenia organicznego otrzymają decyzję zezwalającą. Decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej nie wymagają działki o glebach w klasie IV, IVa, IVb, V i VI wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego.

Ile kosztuje przekształcenie działki rolnej na budowlaną 2019 i 2020 roku
Przekształcając ziemię rolną na budowlaną trzeba się liczyć z poniesieniem kosztów. Uzyskując decyzję o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej będziemy zobowiązani do wniesienia opłaty jednorazowej oraz opłat rocznych. Opłaty dotyczą działek rolnych o glebach pochodzenia organicznego klas: I, II, IIIa, IIIb, IVa, IVb, V i VI oraz użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego klas: I, II, IIIa, IIIb. Działki o glebach pochodzenia mineralnego klas: IVa, IVb, V i VI są wyłączone z opłat.

Koszty opłat różnią się od siebie oczywiście w zależności od jakości gleby. Przykładowo wyłączenie 1 ha gruntu rolnego w klasie pierwszej będzie kosztowało 437175 zł jednorazowo. Koszt ten pomniejszony jest o wartość gruntu w danej lokalizacji ustalanej na podstawie cen rynkowych. Dodatkowym kosztem jaki będziemy musieli ponieść będzie opłata roczna w wysokości 10 proc. opłaty jednorazowej uiszczanej przez 10 lat jeżeli mamy do czynienia z trwałym wyłączeniem z produkcji rolnej. W przypadku nietrwałego wyłączenia opłatę uiszcza się przez cały okres wyłączenia ale nie dłużej niż 20 lat.